Who is God Muthappan ?

*Who is God Muthappan?*

In Tamil, English & Malayalam 🙏

*ആരാണ് മുത്തപ്പൻ?*

അയ്യങ്കര വാഴുന്നവർ എന്ന നാടുവാഴിക്ക് കുട്ടികൾ ഇല്ലായിരുന്നു.. അവരുടെ പത്നിയാണ് പാടിക്കുറ്റി അന്തർജ്ജനം അഥവാ പാർവ്വതി അന്തർജ്ജനം.. ശിവ ഭക്തരായ അവർ ഒരു പാട് നേർച്ചകൾ നേർന്നു ഒരു കുട്ടിക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു,.. ഒരു ദിവസം സ്വപ്നത്തിൽ അന്തർജ്ജനത്തിനു ശിവ ദർശനം കണ്ടു വെന്നും അരുവിയിൽ കുളിച്ചു കയറവെ പെട്ടെന്ന് കൽപ്പടവിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് പൂമെത്തയിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടും കരഞ്ഞു കൊണ്ടും കിടക്കുന്നതു കണ്ടു.. ആ കുട്ടിയെ കൈകളിലെടുത്തു. .അന്വേഷിച്ചു ചുറ്റും നോക്കിയെങ്കിലും ആരും ആ കുട്ടിയുടെ അടുത്ത് ഇല്ലായിരുന്നു…ആ കുട്ടിയെ മാറോടണച്ചു അവർ വീട്ടിലെത്തി.. അയ്യങ്കരവാഴുന്നവരും പാടിക്കുറ്റി അന്തർജ്ജനവും സ്വന്തം മകനെ പോലെ വളർത്തി.. എന്നാൽ കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ കുട്ടി അമ്പും വില്ലുമെടുത്ത് താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരൊടൊപ്പം വേട്ടയാടാൻ പോകുകയും അങ്ങിനെ കിട്ടുന്ന മാംസം ചുട്ട് ഭക്ഷിക്കുകയും കള്ള് കുടിക്കുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങി..ഇതറിഞ്ഞ അയ്യങ്കര വാഴുന്നവരും ഭാര്യയും മാംസ ഭോജനവും വേട്ടയും ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നു അഭ്യർത്ഥിച്ചുവെങ്കിലു മകൻ ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.. . മകനോടുള്ള സ്നേഹം നിമിത്തം മകനോട് ഒന്നും പറയാതെ അയങ്കര വാഴുന്നവർ നിരാശനായി ഭാര്യയായ പാടിക്കുറ്റിയോട് പറഞ്ഞു “ നിന്റെ മകൻ നമ്മുടെ ആചാരങ്ങൾക്ക് എതിരു നിൽക്കുന്നു.. ഇത് ഇവിടെ പറ്റില്ല… അവനെ ഇവിടെ നിന്നും പുറത്താക്കേണ്ടി വരും.” അതു കേട്ടു കൊണ്ട് വന്ന ആ മകൻ ഉടനെ പൂജാമുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ താനെ കതകടഞ്ഞു.. വിഷണ്ണയായ പാടിക്കുറ്റി അന്തർജ്ജനം തുടർച്ചയായി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മകനോട് കതകു തുറക്കാനാവശ്യപ്പെട്ടപ് അമ്പും വില്ലും അണിഞ്ഞ് കത്തിജ്ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി തന്റെ വിശ്വരൂപം കാട്ടി നിന്നു..ഇത് ഒരു സാധാരണ കുട്ടിയല്ലെന്ന് മനസ്സിലായ അവർ തൊഴുകൈയ്യോടെ പോകരുതെന്ന് അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും പിതാവായ അയ്യങ്കര വാഴുന്നോർക്കിനി വിഷമമായി താനിവിടെയുണ്ടാകില്ല പറഞ്ഞ് യാത്രയാകുവാൻ തുനിഞ്ഞു അപ്പോൾ പാടിക്കുറ്റിയമ്മ മകനോ തൃക്കണ്ണു തുറന്നു നിൽക്കുന്ന നിന്റെ മുഖത്തു നോക്കുവാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നില്ല.. അതിനാൽ നിന്നെ എനിക്ക് കാണുന്നതിനായി പൊയ്ക്കണ്ണു ധരിക്കണമെന്ന് കരഞ്ഞപേക്ഷിച്ചു..അതി പ്രകാരം പൊയ്ക്കണ്ണു ധരിച്ചു അമ്മയ്ക്കു മുന്നിൽ നിന്ന് അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു യാത്രയായി. അയ്യങ്കരയിൽ നിന്നു യാത്രയായി കുന്നത്തൂരെത്തിയ ആ ദിവ്യശക്തി അവിടെ തങ്ങി.. അവിടെ പനമരത്തിലെ കള്ള് ചെത്തിക്കൊണ്ട് ജീവിതം നയിക്കുന്ന ചന്തൻ എന്ന കള്ളു ചെത്തുകാരൻ തന്റെ കള്ളിൽ നിന്നും രാത്രി മോഷണം പോകുന്നതായി അറിഞ്ഞു.. ഒരു ദിവസം അയാൾ അമ്പും വില്ലുമെടുത്ത് രാത്രി പനകൾക്ക് കാവലിരുന്നു.. കാവലിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു വൃദ്ധനായ ഒരാൾ പനയിൽ കയറി കള്ള് കുടിക്കുന്നതു കണ്ടു. അയാളെ ചീത്ത വിളിച്ച് എയ്തിടാനായി അമ്പു തൊടുക്കുമ്പോൾ കണ്ണുമിഴിക്കുകയും ചന്തൻ അവിടെ കൽ പ്രതിമയായി മാറുകയും ചെയ്തു. .. ചന്തനെ തിരക്കി വന്ന ഭാര്യ കല്ലായി മാറിയ ചന്തനേയും പനയ്ക്കു മുകളിലിരുന്ന് കള്ളു കുടിക്കുന്നതു കണ്ടു. അയാളെ ചീത്ത വിളിച്ച് എയ്തിടാനായി അമ്പു തൊടുക്കുമ്പോൾ കണ്ണുമിഴിക്കുകയും ചന്തൻ അവിടെ കൽ പ്രതിമയായി മാറുകയും ചെയ്തു. .. ചന്തനെ തിരക്കി വന്ന ഭാര്യ കല്ലായി മാറിയ ചന്തനേയും പനയ്ക്കു മുകളിലിരുന്ന് കള്ളു കുടിക്കുന്ന വൃദ്ധനായ ഒരാളെ കണ്ടു . ഒരു അപ്പൂപ്പനെ എന്നപോലെ മുത്തപ്പാ എന്ന് വിളിച്ചു തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അപരാധം ക്ഷമിച്ച് രക്ഷിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. അങ്ങിനെ ആ ദിവ്യ സ്വരൂപം ചന്തന്റെ ജീവൻ തിരിച്ചു നൽകി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. .അവരാണ് ആദ്യം മുത്തപ്പന് പൈങ്കുറ്റി നേർന്നത്. അവർ കള്ളും പുഴുങ്ങിയ ധാന്യങ്ങളും തേങ്ങാപ്പൂളും ചുട്ട മീനും നൈവേദ്യമായി അർപ്പിച്ചു. അങ്ങിനെ മുത്തപ്പൻ കുന്നത്തൂർ വസിക്കണമെന്ന് അവരുടെ പ്രാർത്ഥന സ്വീകരിച്ചു.. അതാണ് കുന്നത്തൂർ പാടി. അവിടെ കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പൊയ്ക്കണ്ണണിഞ്ഞ മുത്തപ്പനു തുണയായ് വിഷ്ണു ചൈതന്യമായി വെള്ളാട്ടം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും മുത്തപ്പന്റെ കൈ പിടിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ് വിശ്വാസം..തൻറെ അവതാര ലക്ഷ്യത്തിനായി മുത്തപ്പൻ പിന്നെ കുന്നത്തൂർ പാടിയിൽ നിന്നും ഒരമ്പു തൊടുക്കുകയും അത് പറച്ചിങ്ങ തിങ്ങുന്ന (മുള്ളുള്ള ഒരു തരം ചെടി , പുഴക്കരികിൽ വളരുന്നു) പ്രദേശത്ത് ഒരു മരത്തിൽ തറക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ കുന്നത്തൂർ പാടിയിൽ നിന്നും മുത്തപ്പൻ പറശ്ശിനിയിലേക്ക് തിരിച്ചു..(പറച്ചിങ്ങ തിങ്ങുന്ന പ്രദേശമായതിനാൽ അതിനു പറശ്ശിനി ക്കടവ് എന്ന പേരു വന്നു.) അവിടെ രാത്രി മീൻ പിടിച്ചു കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഒരു വണ്ണാൻ ഒരു മരത്തിൽ തറച്ചിരിക്കുന്ന അമ്പ് കാണുകയും അതിൽ അപാരമായ ദിവ്യ പ്രകാശം ചൊരിയുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്ഥലത്തെ നാടുവാഴിയായ തീയ്യസമുദായത്തിലെ കാരണവരോട് സംഭവം ഉണർത്തിക്കുകയും അവിടെയ്ക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടു വരികയും ചെയ്തു. അങ്ങിനെ അവിടെ പ്രശ്നവിധികൾ ചെയ്തപ്പോൾ അത് മുത്തപ്പൻ ദൈവത്തിന്റെ ചൈതന്യമാണ് അതെന്നും ക്ഷേത്രം കെട്ടി ആരാധിക്കണമെന്നും പറയുകയുണ്ടായി.(പറശ്ശിനിയിൽ ആ അമ്പ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്) അതിൻ പ്രകാരം കാരണവർ ക്ഷേത്രം കെട്ടുകയും അവിടെ വരുന്ന സർവ്വരെയും മുത്തപ്പന്റെ അതിഥികളായി സൽക്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.. മഹാശക്തിയുള്ള ദൈവമാണ് മുത്തപ്പൻ. മത്സ്യാകാര കിരീടം ധരിച്ചതാണ് തിരുവപ്പന അഥവാ മുത്തപ്പൻ..വെള്ളാട്ടം മുത്തപ്പനു സഹായിയായി വന്നതും.. ചുരുക്കത്തിൽ ശിവ വിഷ്ണു ചൈതന്യ. സങ്കല്പമാണ് കലിയുഗത്തിലെ ദൈവമായി ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന തേജോരൂപമായ ശ്രീ മുത്തപ്പന്റേത്..ഇന്നും ഇവിടെ പയങ്കുറ്റിയും കള്ളും മീനുമൊക്കെയാണ് നൈവേദ്യം. നായാട്ടിനു മുത്തപ്പന്റെ ഒപ്പം കൂടിയ നായ്ക്കൾക്ക് ആദ്യം ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രസാദം നൽകപ്പെടുന്നു. പറശ്ശിനിയിൽ എല്ലാദിവസവും സൌജന്യമായി ചായയും ചെറിയ ഇലക്കഷ്ണത്തിൽ വൻ പയർ പുഴുങ്ങിയതും തേങ്ങാപ്പൂളുമുണ്ടാകും. അപാരമായ സ്വാദാണ് അതിന്… എത്ര അതിഥികളുണ്ടായാലും അവർക്ക് എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം നൽകുന്നു. ദിവസവും ചിലപ്പോൾ ഏഴായിരവും എട്ടായിരവുമൊക്കെ ആൾക്കാർ ഉണ്ടാകും എന്നാലും എല്ലാവർക്കും നിത്യവും മുടങ്ങാതെ സൌജന്യമായി ഭക്ഷണം കൊടുക്കും.ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടു മണി മുതൽ ചോറും ഉണ്ട്..ജാതിമത ഭേദമന്യേ ആർക്കും ഒരു തടസ്സവുമില്ലാതെ പോകാവുന്ന സ്ഥലമാണ് പറശ്ശിനി മടപ്പുര.. മടപ്പുരയിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നയാളെ “മടയൻ എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അവിടെത്തെ പ്രസാദം കഴിച്ചാൽ വയറും മനസ്സും കുളിർക്കും...

*Who is God Muthappan?*

The chieftain of Ayyankara had no children. His wife was Paadikkutti Antharjanam, also known as Parvathi Antharjanam. Being ardent devotees of Lord Shiva, they made numerous vows and prayed fervently for a child.

One day, Antharjanam had a divine vision of Lord Shiva in her dream. Later, while returning after bathing in a stream, she suddenly noticed a baby lying on a stone step, smiling and crying upon a bed of flowers. She gently lifted the child in her arms and looked around, but found no one nearby. Embracing the child, she took him home. The chieftain and his wife raised the boy as their own son.

However, as time passed, the boy began to behave differently. He took up bow and arrow, went hunting with people from lower castes, cooked and ate the meat he hunted, and even started consuming toddy. Distressed by this, the chieftain and his wife requested him to give up such practices, but he did not listen.

Out of deep love, the chieftain refrained from scolding the boy, but in sorrow he told his wife, “Your son is going against our customs. This cannot continue. We may have to send him away.” Hearing this, the boy immediately entered the prayer room, and the door closed on its own.

A grief-stricken Paadikkutti Antharjanam wept continuously and begged him to open the door. At that moment, the boy revealed his divine form, standing with a bow and arrow, with blazing eyes. Realizing that he was no ordinary child, she folded her hands and pleaded with him not to leave. But the boy said that since his father was distressed, he could no longer stay there and prepared to depart.

Then Paadikkutti pleaded tearfully, “My son, I cannot bear to look at your fierce divine form. Please wear a false eye (poikkannu) so that I may see you.” Granting her wish, he wore the poikkannu, blessed his mother, and departed.

Leaving Ayyankara, the divine being reached Kunnathoor and stayed there. At that time, a toddy tapper named Chandan, who earned his livelihood by tapping palm trees, noticed that his toddy was being stolen at night. One day, he stood guard with a bow and arrow. While watching, he saw an old man climbing the palm tree and drinking toddy. As Chandan aimed to shoot him, the old man opened his eyes, and instantly Chandan turned into a stone statue.

Later, Chandan’s wife, who came searching for him, saw her husband turned into stone and the old man still atop the tree drinking toddy. Realizing the divine nature of the being, she addressed him affectionately as “Muthappa” (grandfather) and pleaded for forgiveness for her husband’s mistake. Moved by her devotion, the divine form restored Chandan’s life.

They were the first to offer “Paingkuruti” (ritual offering) to Muthappan. They offered toddy, boiled grains, coconut pieces, and roasted fish as offerings. Accepting their devotion, Muthappan agreed to reside at Kunnathoor, which became known as Kunnathoor Paadi.

After some time, it is believed that Vellattam, representing the divine essence of Vishnu, appeared as a companion to Muthappan and held his hand. Later, to fulfill his divine mission, Muthappan shot an arrow from Kunnathoor Paadi. The arrow landed in a tree in a region dense with thorny shrubs growing near the river. From there, Muthappan moved to Parassini (Parassinikadavu), the name deriving from that thorn-filled region.

At Parassini, a washerman who was fishing at night noticed the arrow embedded in a tree, radiating a divine light. He informed the local chieftain of the Thiyya community and brought him to the spot. Through ritual divination (Prasnam), it was revealed that the presence was that of Lord Muthappan, and a temple should be built there. The arrow is still consecrated at Parassini.

Accordingly, the chieftain built a temple and began honoring all visitors as guests of Muthappan. Muthappan is considered a powerful deity. Thiruvappana (Muthappan) is depicted wearing a fish-shaped crown, while Vellattam serves as his companion. In essence, Muthappan represents a fusion of the divine energies of Shiva and Vishnu, blessing devotees in the Kali Yuga.

Even today, offerings such as paingkuruti, toddy, and fish are made. Dogs, believed to have accompanied Muthappan during his hunts, are first given the temple prasadam.

At Parassini Madappura, free tea and simple offerings like boiled beans and coconut are served daily, with remarkable taste. No matter how many devotees arrive—sometimes even seven to eight thousand people—food is provided to everyone without fail. From noon onwards, rice meals are also served.

Parassini Madappura is a place open to all, without any discrimination of caste or religion. The person who manages the affairs of the Madappura is known as the “Madayan.” It is believed that consuming the prasadam there brings both physical satisfaction and inner peace.

Muthappan Sharanam 🙏

*கடவுள் முத்தப்பன் யார்?*

அய்யங்கர வാഴுந்னவர் என்ற நாட்டுவாழ்வோருக்கு குழந்தைகள் இல்லை. அவர்களின் மனைவி பாடிக்குட்டி அந்தர்ஜனம், அதாவது பார்வதி அந்தர்ஜனம். சிவபக்தர்களான அவர்கள் பல நேர்ச்சைகள் செய்து ஒரு குழந்தைக்காக இறைவனை பிரார்த்தித்தனர்.

ஒரு நாள், அந்தர்ஜனத்திற்கு கனவில் சிவபெருமானின் தரிசனம் கிடைத்தது. அதன் பின்னர், ஒரு அருவியில் குளித்து மேலே வரும்போது, கல் படியில் ஒரு குழந்தை பூமெத்தில் படுத்து சிரித்தும் அழுதும் கொண்டிருப்பதை கண்டார். அந்தக் குழந்தையை தன் கரங்களில் எடுத்தார். சுற்றிலும் பார்த்தார், ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் அருகில் யாரும் இல்லை. அந்தக் குழந்தையை மார்போடு அணைத்து வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தார்.

அய்யங்கர வാഴுந்னவரும் பாடிக்குட்டி அந்தர்ஜனமும் அந்தக் குழந்தையை தங்கள் சொந்த மகனாக வளர்த்தனர்.

ஆனால் சில காலத்திற்குப் பிறகு, அந்தக் குழந்தை வில்லும் அம்பும் எடுத்துக் கொண்டு கீழ் சமூகத்தினருடன் வேட்டைக்கு சென்று, வேட்டையாடிய மாம்சத்தை சுட்டு சாப்பிட்டு, கள்ளும் குடிக்கத் தொடங்கியது. இதை அறிந்த பெற்றோர், அவனை இதை எல்லாம் நிறுத்துமாறு கேட்டுக்கொண்டனர். ஆனால் அவன் கேட்கவில்லை.

மகனிடம் உள்ள அன்பினால், அய்யங்கர வാഴுந்னவர் அவனை கண்டிக்காமல், மனவேதனையுடன் தனது மனைவியிடம், “உன் மகன் நம்முடைய மரபுகளுக்கு எதிராக நடக்கிறான். இது இங்கே இயலாது. அவனை இங்கிருந்து அனுப்ப வேண்டியிருக்கும்” என்று கூறினார்.

அதை கேட்ட மகன் உடனே பூஜை அறைக்குள் சென்றான். கதவு தானாகவே அடைந்தது. துயரத்தில் இருந்த பாடிக்குட்டி அந்தர்ஜனம் கதவைத் திறக்க வேண்டி அழுதபடி கேட்டார். அப்போது அந்தப் பையன் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி, கண்களில் ஜ்வாலைகள் பொங்கும் விஸ்வரூபத்தில் தோன்றினான்.

இவன் சாதாரணக் குழந்தை அல்ல என்பதை உணர்ந்த அவர்கள் கைகூப்பி போக வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டனர். ஆனால் “அப்பாவுக்கு துன்பம் ஏற்பட்டதால் நான் இங்கே இருக்க முடியாது” என்று கூறி செல்லத் தயாரானான்.

அப்போது தாய் கூறினாள்: “மகனே, உன் இந்த தெய்வீக ரூபத்தை நான் பார்க்க முடியவில்லை. எனவே, நான் உன்னை பார்க்கும்படி பொய்க்கண் அணிந்து கொள்ள வேண்டும்” என்று அழுதபடி வேண்டினாள். அவன் பொய்க்கண் அணிந்து, தாயை ஆசீர்வதித்து புறப்பட்டான்.

அய்யங்கரத்திலிருந்து புறப்பட்ட அந்த தெய்வீக சக்தி குன்னத்தூரில் தங்கி வாழ்ந்தது. அங்கு பனை மரங்களில் கள்ளு எடுத்து வாழ்ந்த சந்தன் என்ற ஒருவன், தனது கள்ளு இரவில் திருடப்படுகிறது என்பதை கவனித்தான். ஒரு நாள் வில்லும் அம்பும் கொண்டு காக்க நின்றான்.

அப்போது ஒரு முதியவன் பனைமரத்தில் ஏறி கள்ளு குடிப்பதை கண்டான். அவனை அம்பு எய்ய முயன்றபோது, அந்த முதியவன் கண்களைத் திறந்ததும், சந்தன் கல்லாய் மாறினான்.

பின்னர், சந்தனை தேடி வந்த அவன் மனைவி, கணவன் கல்லாக மாறியதையும், பனைமரத்தின் மேல் கள்ளு குடிக்கும் முதியவனையும் கண்டாள். அவனை “முத்தப்பா” என்று அன்புடன் அழைத்து, தனது கணவரின் தவறை மன்னித்து காப்பாற்றுமாறு வேண்டினாள். அந்த தெய்வீக ரூபம் சந்தனுக்கு மீண்டும் உயிர் அளித்தது.

அவர்களே முதலில் முத்தப்பனுக்கு பாயங்குற்றி சமர்ப்பித்தனர். கள்ளு, புழுங்கிய தானியங்கள், தேங்காய் துண்டுகள், சுட்ட மீன் ஆகியவற்றை நைவேத்தியமாக அளித்தனர். அவர்களின் பிரார்த்தனையை ஏற்று, முத்தப்பன் குன்னத்தூரில் தங்கினார். அது குன்னத்தூர் பாடி என அறியப்பட்டது.

பின்னர், விஷ்ணு சக்தியாக வெள்ளாட்டம் முத்தப்பனுக்கு துணையாக வந்ததாக நம்பப்படுகிறது.

பின்னர், தனது அவதார நோக்கத்திற்காக முத்தப்பன் ஒரு அம்பை எய்தினார். அது முட்கள் நிறைந்த ஒரு பகுதியிலுள்ள மரத்தில் பதிந்தது. அதனால் அந்த இடம் “பரசின்னி கடவு” என அழைக்கப்பட்டது.

அங்கு ஒரு வண்ணான் அந்த அம்பிலிருந்து வெளிவரும் தெய்வீக ஒளியை கண்டு, அந்த இடத்தின் தலைவரிடம் தகவல் தெரிவித்தான். பின்னர் பிரச்னம் செய்து பார்த்தபோது அது முத்தப்பனின் தெய்வீக சக்தி என தெரிய வந்தது. அங்கு கோவில் கட்டப்பட்டது. அந்த அம்பு இன்றும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு உள்ளது.

முத்தப்பன் மிகவும் சக்திவாய்ந்த தெய்வமாக கருதப்படுகிறார். மீன் வடிவ கிரீடம் அணிந்த திருவப்பனே முத்தப்பன். வெள்ளாட்டம் அவருக்கு துணையாக இருக்கிறார். சிவன் மற்றும் விஷ்ணுவின் சக்திகளின் சங்கமமாக முத்தப்பன் கருதப்படுகிறார்.

இன்றும் பாயங்குற்றி, கள்ளு, மீன் ஆகியவை நைவேத்தியமாக அளிக்கப்படுகின்றன. முத்தப்பனுடன் சென்ற நாய்களுக்கு முதலில் பிரசாதம் வழங்கப்படுகிறது.

பரசின்னி மடப்புராவில் தினமும் இலவசமாக தேநீர், புழுங்கிய பயறு, தேங்காய் வழங்கப்படுகிறது. எத்தனை ஆயிரம் பேர் வந்தாலும் அனைவருக்கும் உணவு வழங்கப்படுகிறது. மதியம் 12 மணி முதல் சாதமும் வழங்கப்படுகிறது.

ஜாதி, மத பேதமின்றி யாரும் செல்லக்கூடிய புனித தலம் இது. மடப்புராவை பராமரிப்பவர் “மடையன்” என அழைக்கப்படுகிறார். அங்குள்ள பிரசாதத்தை சாப்பிட்டால் உடலும் மனமும் குளிர்ச்சி அடையும் என்று நம்பப்படுகிறது.